ماشین میتسوبیشی پاجرو

داستان میتسوبیشی پاجرو از سال ۱۹۸۲ آغاز شد؛ زمانی که خودروساز پرآوازه ژاپنی، نخستین نسل از این شاسی‌بلند جان‌سخت را با هدف تسخیر سخت‌ترین مسیرهای صعب‌العبور به جهان معرفی کرد. موفقیت‌های چشمگیر و افتخارات متعدد پاجرو در رالی‌های طاقت‌فرسای داكار، این خودرو را به نمادی از استحکام و مهندسی قابل اعتماد تبدیل کرد. نسل‌های دوم و سوم پاجرو نیز راه پیشینیان خود را با موفقیت ادامه دادند؛ به‌طوری که حضور نسل‌های قبلی این خودرو در بازار ایران—چندین دهه قبل از طریق استفاده در ارگان‌های دولتی و سپس مونتاژ نسل دوم توسط گروه‌های خودروسازی داخلی—محبوبیت بی‌نظیری را برای این نام تجاری در میان ایرانیان رقم زد. نسل چهارم میتسوبیشی پاجرو (اتاق V80/V90) نخستین بار در نمایشگاه خودروی پاریس ۲۰۰۶ معرفی گردید و فرآیند عرضه جهانی و ورود آن به بازار ایران از سال ۲۰۰۷ کلید خورد.

میتسوبیشی پاجرو

این خودرو که در سگمنت شاسی‌بلندهای سایز متوسط واقعی (Mid-size SUV) قرار می‌گیرد، برخلاف کراس‌اوورها، بر پایه پلتفرم کلاف یکپارچه با شاسی نردبانی داخلی (Ladder Frame Integrated Monocoque) توسعه یافته است؛ ساختاری منحصر‌به‌فرد که تلفیقی از استحکام عالی در آفرود و تعادل مناسب در رانندگی شهری را به ارمغان می‌آورد. در زمان ورود به بازار ایران در دهه هشتاد خورشیدی، پاجرو نسل چهارم در دو نسخه دو‌درب و چهار‌درب عرضه شد و مستقیماً به رقابت با رقیب دیرینه خود، یعنی تویوتا پرادو پرداخت. بازار خودروهای وارداتی کشور در آن سال‌ها روزهای پررونقی را تجربه می‌کرد و پاجرو توانست با تکیه بر سابقه درخشان اصالت ژاپنی و پرستیژ بالای خود، سهم قابل توجهی از مشتریان سخت‌پسند را به خود اختصاص دهد؛ خریدارانی که در میان گزینه‌های محدود بازار، به دنبال یک شاسی‌بلند اصیل، قدرتمند و همه‌فن‌حریف بودند.

طراحی داخلی میتسوبیشی پاجرو کاملاً با هویت بیرونی آن هماهنگ است؛ فضایی منطقی، کاربردی و به دور از پیچیدگی‌های غیرضروری که اولویت اصلی آن دوام عالی و ارگونومی بالا در شرایط مختلف رانندگی است. زبان طراحی کابین بر پایه خطوط عمودی و افقی استوار شده که حس استحکام و تسلط بر جاده را به راننده منتقل می‌کند. داشبورد پاجرو ساختاری منظم و قرینه دارد. در مرکز داشبورد، نمایشگر اطلاعات چندمنظوره (Multi-Information Display) قرار گرفته که داده‌های مهمی نظیر قطب‌نما، ارتفاع‌سنج، فشار هوا و مصرف سوخت را نمایش می‌دهد؛ ویژگی جذابی که حس و حال یک خودروی آفرودی واقعی را تقویت می‌کند. کلیدها و کنترلرهای سیستم تهویه مطبوع و سیستم صوتی با ابعادی بزرگ و چیدمانی ارگونومیک طراحی شده‌اند تا حتی هنگام استفاده با دستکش‌های آفرودی نیز دسترسی به آن‌ها آسان باشد. حضور قطعات با طرح چوب یا آلومینیوم در تریم داخلی (بسته به تیپ خودرو)، جلوه‌ای لوکس و کلاسیک به محیط کابین بخشیده است.

میتسوبیشی پاجرو

فضای کابین پاجرو یکی از نقاط قوت اصلی آن به‌شمار می‌رود. فاصله محوری مناسب باعث شده تا سرنشینان در ردیف اول و دوم از فضای پا و سر بسیار جاداری برخوردار باشند. ردیف سوم صندلی‌ها نیز قابلیت جمع‌شدن کامل در کف صندوق یا خارج‌شدن را دارد که انعطاف‌پذیری بالایی برای حمل بار ایجاد می‌کند. فضاهای ذخیره‌سازی متعدد، از جمله محفظه داشبورد دوطبقه، کنسول وسط عریض و جیب‌های عریض روی درب‌ها، کاربردی بودن کابین را برای سفرهای طولانی‌مدت تضمین می‌کنند. میتسوبیشی در ساخت اجزای داخلی پاجرو، اولویت را بر دوام و طول عمر بالا گذاشته است. اگرچه ممکن است در برخی قسمت‌های داشبورد و رودری‌ها از پلاستیک‌های فشرده و سخت استفاده شده باشد، اما مونتاژ قطعات فوق‌العاده دقیق و بدون فاصله است. روکش چرمی صندلی‌ها و غربیلک فرمان کیفیت مطلوبی دارد و در برابر استهلاک و تابش آفتاب مقاومت بالایی نشان می‌دهد. کابین پاجرو برای سال‌ها کارکرد بدون افت کیفیت و ایجاد صداهای اضافی طراحی شده است.

زبان طراحی میتسوبیشی پاجرو (نسل چهارم)، تجلی کامل یک شاسی‌بلند اصیل، عضلانی و بدون اغراق‌های مدرن است. اصالتی که در نگاه اول، توانایی‌های بالای خارج‌از‌جاده‌ای و ابعاد باابهت آن را به رخ می‌کشد. پاجرو با طول ۴۷۶۵ میلی‌متر، عرض ۱۸۷۵ میلی‌متر و ارتفاع ۱۹۰۰ میلی‌متر، ابعادی کاملا متناسب با یک SUV سایز متوسط واقعی دارد که همراه با فاصله محوری ۲۷۷۹ میلی‌متری، تناسبات بدنه مستحکمی را شکل داده است. در نمای جلو، خطوط صاف و زاویه‌دار حرف اول را می‌زنند. جلوپنجره کرومی و عریض خودرو که نشان بزرگ سه الماس میتسوبیشی در مرکز آن خودنمایی می‌کند، پیوند بصری متوازنی با چراغ‌های اصلی مربع‌شکل ایجاد کرده است. سپر جلو ساختاری عضلانی دارد و پروژکتورهای دایره‌ای در کنار ورودی‌های هوای زیرین، چهره‌ای سرسخت و خشن به خودرو بخشیده‌اند. کاپوت کشیده و برجسته نیز حس قدرت پیشرانه را به بیننده منتقل می‌کند. نمای جانبی پاجرو، همان الگوی کلاسیک و دوست‌داشتنی شاسی‌بلندهای ژاپنی را دنبال می‌کند.

میتسوبیشی پاجرو

گلگیرهای برآمده و حجیم در کنار زه‌کشی‌های پهن بدنه، خط شانه خشن خودرو را تقویت کرده‌اند. شیب ملایم سقف، شیشه‌های بزرگ با زاویه عمودی و باربندهای سقفی، عملکردگرایی طراحی را ثابت می‌کنند. حضور رکاب‌های جانبی عریض علاوه بر تسهیل ورود و خروج، خط جانبی خودرو را پرتر نشان می‌دهد و فاصله‌ مناسب کف خودرو از سطح زمین، ابهت آفرودی آن را تثبیت می‌کند. نمای عقب پاجرو بدون شک یکی از مشخص‌ترین و ماندگارترین بخش‌های طراحی آن است. کاور چرخ یدک (زاپاس بند) که در مرکز درب صندوق‌عقب جای گرفته، امضای بی‌چون‌وچرای پاجرو در تمام نسل‌هاست. درب صندوق به صورت افقی (به سمت کنار) باز می‌شود که دسترسی به فضای بار را راحت‌تر می‌سازد. چراغ‌های عقب با چیدمان عمودی و لنزهای شفاف، در ارتفاع بالا نصب شده‌اند تا خوانایی بهتری داشته باشند. سپر عقب نیز با دیفیوزر ساده و سنسورهای پارک، پایانی هماهنگ و منطقی برای این طراحی ماندگار رقم می‌زند.

میتسوبیشی پاجرو نسل چهارم به یک پیشرانه ۶ سیلندر ۲۴ سوپاپ تنفس طبیعی با آرایش V شکل و حجم ۳۸۰۰ سی‌سی مجهز است که با کد MIVEC شناخته می‌شود. این پیشرانه قدرتمند قادر به تولید حداکثر توان ۲۵۰ اسب بخار در ۶۰۰۰ دور در دقیقه و بیشینه گشتاور ۳۲۹ نیوتن‌متر در ۲۷۵۰ دور در دقیقه است. نیروی تولیدی موتور از طریق یک جعبه‌دنده ۵ سرعته اتوماتیک تیپ‌ترونیک با قابلیت تعویض دستی دنده‌ها به سیستم انتقال قدرت پیشرفته Super Select 4WD-II منتقل می‌شود. این سیستم گشتاور را به صورت هوشمند و متغیر میان محورهای جلو و عقب توزیع کرده و امکان انتخاب حالت‌های مختلف دیفرانسیل اعم از تک دیفرانسیل، دو دیفرانسیل سبک، دو دیفرانسیل سنگین و قفل دیفرانسیل مرکزی را برای راننده فراهم می‌سازد. وزن خالص این شاسی‌بلند ۲۱۷۵ کیلوگرم است و با تکیه بر این مجموعه‌ فنی، شتاب صفر تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را در ۱۰.۸ ثانیه ثبت می‌کند و توانایی دستیابی به حداکثر سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت را دارد. مصرف سوخت ترکیبی این خودرو ۱۳.۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر اعلام شده که با گنجایش باک ۸۸ لیتری پشتیبانی می‌شود.

میتسوبیشی پاجرو

در بخش شاسی و تعلیق، میتسوبیشی در این نسل از ساختار کلاف یکپارچه با شاسی نردبانی داخلی بهره برده است که صلبیت پیچشی فوق‌العاده‌ای به بدنه می‌بخشد. سیستم تعلیق خودرو در محور جلو از نوع مستقل جناغی مضاعف با فنرهای لوله‌ای و میله تثبیت‌کننده است و در محور عقب نیز از سیستم مستقل چنداتصالی (Multi-link) بهره می‌برد که این ترکیب باعث بهبود پایداری، جذب ضربات مسیرهای ناهموار و ارتقای کیفیت سواری در مانورهای شهری و آفرود شده است. سیستم ترمز پاجرو در هر چهار چرخ از نوع دیسکی تهویه‌شونده بوده و توسط مجموعه‌ای از سیستم‌های کمکی دیسک ترمز، توزیع الکترونیکی نیروی ترمز و سیستم کنترل پایداری تقویت می‌شود که توقف ایمن و مطمئن این شاسی‌بلند سنگین‌وزن را در شرایط گوناگون جاده‌ای تضمین می‌کند.

میتسوبیشی پاجرو مجموعه کاملی از امکانات رفاهی و تجهیزات آسایشی را نسبت به دوره عرضه خود ارائه می‌دهد که رفاه سرنشینان را در سفرهای شهری و پیمایش‌های طولانی‌مدت تضمین می‌کند. در داخل کابین، سیستم ورود بدون کلید و استارت دکمه‌ای به همراه کروز کنترل، راحتی بالایی در رانندگی فراهم می‌سازند. صندلی‌های خودرو با روکش چرمی مرغوب پوشانده شده‌اند و سیستم تهویه مطبوع اتوماتیک به همراه کانال‌های مجزا برای سرنشینان پشتی، هوای مطبوعی را در تمامی بخش‌های کابین به جریان می‌اندازد. در بخش نمایش اطلاعات و سرگرمی، نمایشگر چندمنظوره اطلاعات سفر (MID) در بالای داشبورد داده‌های مهمی نظیر قطب‌نما، فشار هوا، ارتفاع‌سنج و میزان مصرف سوخت را در اختیار راننده قرار می‌دهد. همچنین غربیلک فرمان چرمی دارای کلیدهای کنترلی سیستم صوتی است و سنسور باران، سنسور دنده عقب و سانروف برقی بزرگ از دیگر امکانات رفاهی برجسته این شاسی‌بلند ژاپنی محسوب می‌شوند.

میتسوبیشی پاجرو

در بخش ایمنی، میتسوبیشی پاجرو با تکیه بر ساختار مستحکم بدنه و بهره‌گیری از تجهیزات ایمنی فعال و غیرفعال پیشرفته، سطح بالایی از حفاظت را برای سرنشینان خود به ارمغان می‌آورد. این خودرو به ۸ کیسه هوا شامل کیسه‌های هوای سرنشینان جلو و کیسه‌های هوای پرده‌ای سراسری مجهز شده است تا در صورت بروز تصادفات، ضربات وارده به کابین را به حداقل برساند. در حوزه سیستم‌های ترمز و پایداری، پاجرو به مجموعه کاملی از سامانه‌های الکترونیکی پیشرفته مجهز است که از جمله آن‌ها می‌توان به سیستم ترمز ضد قفل (ABS)، سیستم توزیع الکترونیکی نیروی ترمز (EBD)، سیستم کنترل پایداری الکترونیکی (ASC) و سیستم کنترل کشش (ATC) اشاره کرد. علاوه بر این، بهره‌مندی از سیستم کمکی ترمز (MBOS)، سیستم کنترل پایداری پیشرفته (ASTC) و ترمز کمکی در شیب (EBAC) در کنار قفل دیفرانسیل عقب و سیستم انتقال قدرت هوشمند، حفظ تعادل و تسلط کامل راننده را در پیچ‌های تند، سطوح لغزنده و مسیرهای سخت آفرودی تضمین می‌کنند.

در دهه هشتاد خورشیدی، با رونق واردات خودرو به ایران، میتسوبیشی پاجرو نسل چهارم در بازار شاسی‌بلندهای بزرگ و سایز متوسط کشور وارد رقابتی داغ شد. اصلی‌ترین و سرسخت‌ترین رقیب مستقیم پاجرو در آن سال‌ها، تویوتا پرادو (نسل‌های J120 و J150) بود که به عنوان بنچمارک این کلاس شناخته می‌شد. در کنار پرادو، گزینه‌های کره‌ای جدیدتر مانند هیوندای وراکروز (ix55) و کیا موهاوی نیز وارد میدان شدند تا سهمی از این بازار پرسود به دست آورند. بررسی تخصصی این رقابت نشان می‌دهد که هر یک از این مدعیان، فلسفه فنی متفاوتی را دنبال می‌کردند.

میتسوبیشی پاجرو

تویوتا پرادو به لطف شبکه خدمات پس از فروش گسترده‌تر، بازار دست‌دوم فوق‌العاده و قابلیت‌های فنی بالا، بازار را تحت سلطه داشت، اما پاجرو با تکیه بر سیستم تعلیق مستقل در چهار چرخ، هندلینگ به مراتب برتر در جاده، مرکز ثقل پایین‌تر و سیستم چهارچرخ محرک پیشرفته Super Select II، سواری بسیار استوارتر و دینامیک رانندگی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌داد که سواری پاندولی و گیج پرادو در سرعت‌های بالا را کاملاً مهار می‌کرد. در سوی دیگر، هیوندای وراکروز با ساختار کراس‌اوور شهری، سواری بسیار نرم، شتاب بیشتر و کابینی لوکس‌تر، مشتریان رفاه‌طلب را جذب می‌کرد اما در خروج از جاده توان رقابت با پاجرو را نداشت. کیا موهاوی نیز با موتورهای ۶ و ۸ سیلندر قدرتمند و ساختار شاسی مستقل، قدرتمندتر ظاهر می‌شد اما از نظر مهندسی شاسی، پایداری و دوام قطعات در طولانی‌مدت، قافیه را به مهندسی اصیل سامورایی میتسوبیشی می‌باخت.

برخی از رقبای میتسوبیشی پاجرو در جدول زیر آورده شده اند و ما مشخصات این خودروها را با میتسوبیشی پاجرو مقایسه کرده ایم:

تویوتا پرادو اصلی‌ترین رقیب پاجرو در بازار ایران بود که در نسخه‌های دو‌درب و چهار‌درب با پیشرانه‌های ۴ سیلندر و ۶ سیلندر ۴.۰ لیتری عرضه می‌شد. پرادو با تکیه بر بازار خرید و فروش بسیار پررونق، فراوانی قطعات یدکی و سیستم تعلیق بسیار نرم، سهم بالایی از بازار را کسب کرد. با این حال، در مقایسه تخصصی با پاجرو، پرادو به دلیل ساختار شاسی نردبانی سنتی و تعلیق یکپارچه عقب، در مانورهای شهری و پیچ‌ها انحراف بدنه (Body Roll) بیشتری داشت؛ در حالی که پاجرو با تعلیق مستقل و شاسی مونوکوک تقویت‌شده، هندلینگ پایدارتری ارائه می‌داد.

هیوندای وراکروز به عنوان لوکس‌ترین شاسی‌بلند کره‌ای آن سال‌ها، با پیشرانه ۶ سیلندر ۳.۸ لیتری ۲۶۰ اسب بخاری و گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک وارد ایران شد. وراکروز برخلاف پاجرو یک کراس‌اوور بزرگ با ساختار یکپارچه شهری بود که بر آسایش کابین، عایق‌بندی فوق‌العاده، شتاب سریع‌تر و امکانات رفاهی فراوان تمرکز داشت. اگرچه وراکروز در سواری شهری و اتوبانی خودرویی نرم‌تر و مدرن‌تر از پاجرو محسوب می‌شد، اما به دلیل نداشتن دنده کمکی سنگین و دیفرانسیل‌های آفرودی، در مسیرهای سخت خارج از جاده اصلاً توان رقابت با میتسوبیشی پاجرو را نداشت.

کیا موهاوی با دو پیشرانه ۶ سیلندر ۳.۸ لیتری و ۸ سیلندر ۴.۶ لیتری گبارد، قدرتمندترین شاسی‌بلند ابعادی در رده قیمتی خود بود. موهاوی بر پایه شاسی مستقل نردبانی ساخته شده بود و ظاهر خشن و عضلانی آن جلب توجه می‌کرد. با وجود توان بالای پیشرانه و فضای جادار سه ردیفه، کیفیت سواری موهاوی به خصوص در ردیف دوم و سوم بسیار خشک و کوبنده بود و متریال داخلی آن در سطح پایین‌تری نسبت به پاجرو قرار می‌گرفت. پاجرو از نظر تعادل، کیفیت ساخت، استهلاک کمتر و مهندسی سیستم تعلیق، خودرویی به‌مراتب پخته‌تر از موهاوی ارزیابی می‌شد.

با گذشت سال‌های طولانی از عرضه میتسوبیشی پاجرو نسل چهارم به بازار ایران، امروزه تمامی نسخه‌های موجود در کشور کارکردهای بالایی را تجربه کرده‌اند. اگرچه کیفیت ساخت بالا و استهلاک پایین قطعات ژاپنی، این خودرو را به یکی از باکیفیت‌ترین و جان‌سخت‌ترین شاسی‌بلندهای بازار تبدیل کرده است، اما نگهداری از یک خودروی ۶ سیلندر با حجم موتور ۳.۸ لیتر و کارکرد بالا، الزامات و حساسیت‌های خاص خود را در ایران می‌طلبد. بزرگ‌ترین چالش مالکان پاجرو در شرایط کنونی، محدودیت و کمیابی برخی قطعات یدکی بدنه و تریم داخلی در مقایسه با رقبای پر تعداد ژاپنی مانند تویوتا است. هرچند قطعات فنی و مصرفی آن در بازار یافت می‌شوند، اما دسترسی به قطعات اصلی ژاپنی نیازمند صرف هزینه بالا و مراجعه به فروشگاه‌های تخصصی است و استفاده از قطعات متفرقه نامرغوب می‌تواند عملکرد سیستم‌های پیچیده خودرو را مختل کند. از سوی دیگر، پیشرانه قدرتمند MIVEC پاجرو به دلیل حجم بالا و فناوری زمان‌بندی سوپاپ‌ها، حساسیت نسبتاً زیادی به کیفیت سوخت و تعویض به موقع شمع‌ها و سرویس کاتالیزورها دارد. همچنین حجم بالای روغن موتور و سایر سیالات، هزینه‌های نگهداری دوره‌ای این خودرو را افزایش می‌دهد. سیستم تعلیق مستقل پیچیده این شاسی‌بلند در چهار چرخ که عملکرد حرکتی بی‌نظیری ایجاد می‌کند، در کارکردهای بالا نیازمند بازبینی کامل بوش‌ها، سیبک‌ها و طبق‌ها است تا از لاستیک‌سایی و کوبش در کابین جلوگیری شود. گیربکس اتوماتیک و سیستم چهارچرخ محرک پیشرفته پاجرو نیز فوق‌العاده بادوام هستند، اما سلامت آن‌ها کاملاً به تعویض منظم و به موقع روغن گیربکس و واسکازین دیفرانسیل‌ها وابسته است. در نهایت، با توجه به سن بالای خودرو، بررسی مداوم سیستم خنک‌کننده، رادیاتور و اتصالات آب برای جلوگیری از افزایش دمای پیشرانه در پیمایش‌های سنگین یا آفرود کاملاً ضروری است. پاجرو پرکارکرد در صورت نگهداری اصولی و مراجعه به تعمیرکاران مجرب، همچنان سواری بی‌دردسر و ایمنی را ارائه می‌دهد.

تغییر از نسل سوم پاجرو (کد V60) به نسل چهارم (کد V80/V90)، یک جهش فنی و ساختاری همه‌جانبه بود که میتسوبیشی طی آن توانست نقاط ضعف نسل پیشین را برطرف کرده و محصولی به مراتب مدرن‌تر و ایمن‌تر به بازار جهانی و ایران عرضه کند. نخستین و مهم‌ترین تغییر، ارتقای چشمگیر ساختار شاسی و بدنه بود؛ میتسوبیشی در نسل چهارم، با مقاوم‌سازی شاسی مونوکوک یکپارچه و بهره‌گیری از فولادهای با مقاومت بالا، صلبیت پیچشی بدنه را تا سه برابر نسبت به نسل قبل افزایش داد که این امر موجب کاهش لرزش‌های کابین و بهبود بی‌نظیر پایداری در جاده شد. در بخش قوای محرکه، پیشرانه ۳.۵ لیتری قدیمی نسل سوم جای خود را به موتور ۳.۸ لیتری ۶ سیلندر جدید مجهز به فناوری MIVEC (زمان‌بندی متغیر هوشمند سوپاپ‌ها) داد. این تغییر نه تنها توان خروجی را از حدود ۲۰۰۰ اسب بخار به ۲۵۰ اسب بخار افزایش داد، بلکه گشتاور و پاسخ‌دهی پدال گاز را نیز در دورهای پایین به شکل محسوسی بهبود بخشید. همچنین سیستم انتقال قدرت معروف Super Select 4WD به نسخه بهینه‌شده Super Select II ارتقا یافت تا توزیع گشتاور میان محورها سریع‌تر و هوشمندتر انجام شود. در طراحی ظاهری و کابین نیز نسل چهارم دستخوش دگرگونی شد. خطوط تیزتر و عضلانی‌تر در بدنه جایگزین انحناهای نرم نسل قبل شدند و جلوپنجره کرومی عریض، چهره‌ای پرقدرت‌تر به خودرو بخشید. در داخل کابین، کیفیت متریال مصرفی، عایق‌بندی صوتی و ارگونومی داشبورد بهبود یافت. علاوه بر این، ارتقای سیستم‌های ایمنی فعال و غیرفعال، از جمله افزایش تعداد کیسه‌های هوا به ۸ عدد و اضافه شدن سامانه‌های پیشرفته کنترل پایداری (ASC) و کنترل کشش (ATC)، پاجرو نسل چهارم را از نظر ایمنی و آسایش در سطحی کاملاً برتر از نسل گذشته خود قرار داد.