ماشین میتسوبیشی اوتلندر

میتسوبیشی اوتلندر به‌عنوان یکی از نام‌های باسابقه در کلاس کراس‌اوورهای سایز متوسط، نخستین‌بار در سال ۲۰۰۱ با نام Airtrek در ژاپن معرفی شد و از سال ۲۰۰۳ با نام اوتلندر به بازارهای جهانی راه یافت. نسل دوم این خودرو (۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲) با بهره‌گیری از پلتفرم مشترک GS کمپانی میتسوبیشی-کرایسلر، جایگاه برند را در بازارهای بین‌المللی تثبیت کرد. نسل سوم اوتلندر نخستین‌بار در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۲ رونمایی شد و تولید آن از سال ۲۰۱۳ آغاز گردید. شرکت آرین موتور پویا به‌عنوان نماینده میتسوبیشی در ایران، پس از عرضه موفق مدل‌های ASX و لنسر، در آبان‌ماه سال ۱۳۹۳ (اواخر ۲۰۱۴) طی مراسمی رسمی از نسخه پیش از فیس‌لیفت نسل سوم اوتلندر (مدل‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵) رونمایی کرد و عرضه آن به بازار ایران کلید خورد. اوتلندر بر پایه پلتفرم اصلاح‌شده Mitsubishi GS توسعه یافته است؛ ساختاری یکپارچه (Monocoque) که تعادل مناسبی میان وزن، استحکام بدنه و قابلیت‌های حرکتی ارائه می‌دهد.

میتسوبیشی اوتلندر

این خودرو در بازار ایران مستقیما وارد رقابت با مدعیان سرسختی همچون هیوندای سانتافه، کیا سورنتو و تویوتا راو۴ شد. در مقایسه با رقبای کره‌ای که به امکانات رفاهی متعددی مجهز بودند، اوتلندر با اتکا به کیفیت ساخت بالا، استهلاک پایین، سیستم چهارچرخ محرک پیشرفته (4WD) و ریشه تمام‌ژاپنی خود توانست سهم مهمی از بازار کراس‌اوورهای ۲۰۰ میلیون تومانی آن سال‌ها را به دست آورد. عرضه این خودرو در قالب تیپ‌های مختلف (از جمله تیپ‌های ۳ و ۵) پاسخی مستقیم به نیاز خانواده‌هایی بود که به دنبال تلفیقی از فضای کاربردی کابین و قابلیت‌های حرکتی در مسیرهای مختلف بودند.

طراحی فضای داخلی میتسوبیشی اوتلندر بر پایه اصول ارگونومی، سادگی و کارآمدی ژاپنی شکل گرفته است و پیش از هر چیز، حس رانندگی منطقی و تمرکز بر کاربردپذیری را به سرنشینان منتقل می‌کند. کنسول مرکزی و بخش مرکزی داشبورد با انحنایی ملایم به سمت راننده زاویه پیدا کرده‌اند تا دسترسی به کلیدها، نمایشگر لمسی و تنظیمات سیستم تهویه مطبوع در حین رانندگی کاملا آسان و بی‌دردسر باشد. غربیلک فرمان سه‌پره با روکش چرمی و پدال‌های شیفتر تعویض دنده آلومینیومی بزرگ متصل به ستون فرمان، حس و حالی اسپرت و باکیفیت به موقعیت راننده می‌بخشند. تریم داخلی با ترکیبی از قطعات چرمی، قطعات تزئینی با طرح پیانو بلک و هماهنگی دقیق قطعات مونتاژی طراحی شده است. کیفیت متریال به‌کاررفته در بخش‌های بالایی داشبورد و رودری‌ها از جنس پلاستیک نرم و باکیفیت بوده که مقاومت بالا در برابر آفتاب و دوام طولانی‌مدت را تضمین می‌کند.

میتسوبیشی اوتلندر

صندلی‌ها با روکش چرمی ارگونومیک و دربرگیرندگی مناسب، پشتیبانی بسیار خوبی از بدن سرنشینان در مسافت‌های طولانی به عمل می‌آورند و صندلی راننده نیز با تنظیمات برقی و گرم‌کن ارائه می‌شود. از نظر میزان فضای کابین، فاصله محوری 2669 میلی‌متری باعث شده تا فضای پا و سر بسیار جاداری برای سرنشینان ردیف جلو و عقب فراهم باشد. کف تخت ردیف دوم و قابلیت تنظیم زاویه پشتی صندلی‌های عقب، راحتی سفر را برای سه سرنشین بزرگسال در ردیف دوم دوچندان می‌کند. فضای بار و صندوق عقب این خودرو نیز بسیار وسیع و کاربردی است و با خواباندن صندلی‌های ردیف دوم، حجمی کاملا مسطح و فوق‌العاده برای حمل بارهای بزرگ و تجهیزات مسافرتی ایجاد می‌شود. در مجموع، فضای داخلی این خودرو نه با تجملات زاید یا طراحی‌های پیچیده، بلکه با ارگونومی هوشمندانه، جاداری فوق‌العاده و دوام متریال بالا توانسته پاسخی شایسته به نیازهای خانواده‌ها ارائه دهد.

طراحی ظاهری نسل سوم میتسوبیشی اوتلندر در نسخه‌های اولیه ورود به ایران، زبان طراحی شیک، سنگین و بدون آلایش خودروهای ژاپنی آن دوره را به نمایش می‌گذارد. در نمای جلو، جلوپنجره باریک با دو نوار کرومی افقی در میان چراغ‌های اصلی کشیده قرار گرفته که جلوه‌ای موقر و در عین حال جدی به خودرو می‌بخشد. سپر جلو نیز با ورودی هوای بزرگ سه‌بعدی و پروژکتورهای دایره‌ای شکل در قاب‌های مشکی، فرمی تهاجمی اما منطقی دارد که با هویت یک کراس‌اوور خانوادگی کاملا هماهنگ است. در نمای جانبی، خط شانه برجسته و مستقیمی از لبه چراغ‌های جلو تا چراغ‌های عقب کشیده شده تا سادگی پروفیل بدنه را پوشش دهد و به پایداری بصری آن بیفزاید. رینگ‌های آلومینیومی چندپره در کنار گلگیرهای برآمده و روف‌ریل‌های سقف، حس و حال اسپرت و کاربردی بودن خودرو را تقویت می‌کنند. شیشه‌های جانبی بزرگ و ستون‌های باریک نیز نه تنها شفافیت و دید بیرونی عالی را برای سرنشینان فراهم می‌سازند، بلکه تناسبات ابعادی بدنه را عریض‌تر و کشیده‌تر نشان می‌دهند.

میتسوبیشی اوتلندر

نمای عقب اوتلندر با یک نوار کرومی عریض پیوسته میان چراغ‌های افقی و کشیده تزئین شده که پهنای بدنه را به رخ می‌کشد. دیفیوزر مشکی‌رنگ پایین سپر عقب و اسپویلر بالای شیشه عقب نیز آرایش این بخش را تکمیل کرده و جنبه‌های آیرودینامیکی و خشونت بصری آن را متوازن می‌سازند. با طول بدنه ۴۶۵۵ میلی‌متر، عرض ۱۸۰۰ میلی‌متر و ارتفاع ۱۶78 میلی‌متر در کنار فاصله محوری ۲۶69 میلی‌متر، این خودرو ابعادی کاملا ایده‌آل را برای یک کراس‌اوور سایز متوسط ارائه می‌دهد. پیکره کلی اوتلندر با ترکیب خطوط سیال و ابعاد متناسب، تصویری از یک شاسی‌بلند ژاپنی اصیل و دور از پیچیدگی‌های غیرضروری را ارائه می‌کند که در برابر مرور زمان و تغییر روندهای طراحی مدرن، جذابیت و پرستیژ بصری خود را به‌خوبی حفظ کرده است.

میتسوبیشی اوتلندر نسل سوم از یک پیشرانه ۴ سیلندر ۱۶ سوپاپ ۲.۴ لیتری تنفس طبیعی با کد فنی 4B12 بهره می‌برد که به سیستم زمان‌بندی متغیر هوشمند سوپاپ‌های میتسوبیشی موسوم به MIVEC مجهز است. این موتور با حجم دقیق ۲۳۶۰ سی‌سی، توانایی تولید حداکثر قدرت ۱۶۶ اسب‌بخار در دور موتور ۶۰۰۰ دور بر دقیقه و بیشینه گشتاور ۲۲۰ نیوتن‌متر در دور موتور ۴۲۰0 دور بر دقیقه را دارد. نیروی تولیدشده توسط این پیشرانه از طریق یک جعبه‌دنده اتوماتیک ضریب متغیر پیوسته نسل جدید (CVT) با قابلیت تعویض دستی ۶ سرعته مجازی به چرخ‌ها منتقل می‌شود. سیستم انتقال قدرت سامانه دو دیفرانسیل هوشمند ۴WD با حالت‌های سه گانه 4WD Eco، 4WD Auto و 4WD Lock است که امکان توزیع متغیر گشتاور میان محورهای جلو و عقب را بر اساس شرایط جاده فراهم می‌سازد.

میتسوبیشی اوتلندر

در بخش معماری شاسی و تعلیق، اوتلندر در محور جلو از سیستم مک‌فرسون مستقل به همراه میله تثبیت‌کننده و در محور عقب از سیستم مستقل چنداتصاله یا مولتی‌لینک بهره می‌برد که پایداری مناسب بدنه و جذب ضربات را در تکان‌های عرضی تضمین می‌کند. سیستم فرمان خودرو از نوع کمکی برقی (EPS) با ضریب متغیر است که دقت بالایی را در مانورهای شهری و جاده‌ای ارائه می‌دهد. مجموعه ترمزهای این کراس‌اوور ژاپنی در هر چهار چرخ از نوع دیسکی بوده که در محور جلو از دیسک‌های خنک‌شونده و در محور عقب از دیسک‌های توپر استفاده شده است؛ این مجموعه به سامانه‌های کمکی پایه شامل ترمز ضد قفل (ABS)، توزیع الکترونیکی نیروی ترمز (EBD) و سیستم کمکی ترمز (BA) مجهز گردیده است. وزن خالص خودرو حدود ۱۵۷۵ کیلوگرم بوده و شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت آن حدود ۱۰.۵ ثانیه به ثبت می‌رسد، در حالی که میانگین مصرف سوخت ترکیبی آن در حدود ۹.۳ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر ارزیابی می‌شود.

میتسوبیشی اوتلندر بر اساس کاتالوگ رسمی شرکت آرین موتور، مجموعه‌ای متوازن از تجهیزات رفاهی را برای تامین آسایش سرنشینان در سفرهای شهری و جاده‌ای ارائه می‌دهد. در بخش رفاهی، این خودرو به سیستم تهویه مطبوع اتوماتیک دوگانه مجهز شده که امکان تنظیم جداگانه دما برای راننده و سرنشین جلو را فراهم می‌سازد. صندلی‌های این کراس‌اوور با روکش چرمی مرغوب پوشانده شده‌اند که صندلی راننده دارای تنظیمات برقی چندجهته به همراه گرم‌کن صندلی‌های جلو است. سیستم ورود بدون کلید و استارت دکمه‌ای، سانروف برقی چندحالته، کروز کنترل، آینه‌های جانبی با قابلیت تاشوندگی برقی و گرم‌کن، آینه وسط الکتروکرومیک جهت کاهش بازتاب نور، سنسور نور برای روشن و خاموش شدن خودکار چراغ‌های جلو، چراغ‌شورهای هیدرولیک سپر جلو و درب صندوق عقب برقی از دیگر ویژگی‌های برجسته موجود در کاتالوگ رسمی این محصول محسوب می‌شوند. همچنین سیستم مولتی‌مدیا و صوتی حرفه‌ای برند Rockford Fosgate با نمایشگر لمسی، ساب‌ووفر اختصاصی در صندوق عقب و کلیدهای کنترل از روی فرمان، کیفیتی فراتر از انتظار را در اختیار سرنشینان قرار می‌دهد.

میتسوبیشی اوتلندر

در ابعاد ایمنی، اوتلندر با دریافت ۵ ستاره کامل از موسسه معتبر یورو NCAP، یکی از امن‌ترین کراس‌اوورهای رده خود در بازار وارداتی‌ها شناخته می‌شود. کاتالوگ این خودرو فهرست کاملی از سامانه‌های ایمنی فعال و غیرفعال را به نمایش می‌گذارد که در رأس آن‌ها ۷ کیسه هوای ایمنی شامل کیسه‌های هوای راننده، سرنشین جلو، جانبی، پرده‌ای سراسری و کیسه هوای زانویی راننده قرار دارند. در بخش سامانه‌های کمکی پایداری و ترمز، علاوه بر ترمز ضد قفل (ABS)، توزیع الکترونیکی نیروی ترمز (EBD) و سیستم کمکی ترمز (BA)، تجهیزاتی نظیر سیستم کنترل پایداری فعال (ASC) و سیستم کنترل کشش (TCL) نقش مهمی در حفظ ثبات خودرو در پیچ‌ها و مسیرهای لغزنده ایفا می‌کنند. همچنین سیستم کمکی شروع حرکت در سربالایی (HSA)، سیستم منع بکسواد چرخ‌ها، دوربین دید عقب به همراه سنسورهای پارک و ایموبلایزر ضد سرقت، ساختار حفاظتی این شاسی‌بلند ژاپنی را تکمیل می‌کنند.

در بازه زمانی اواسط دهه نود شمسی و هم‌زمان با ورود میتسوبیشی اوتلندر به بازار ایران، کلاس کراس‌اوورهای سایز متوسط وارداتی یکی از داغ‌ترین و پررقابت‌ترین بخش‌های بازار خودروی کشور بود. در این میان، هیوندای سانتافه DM به‌عنوان پرفروش‌ترین و محبوب‌ترین شاسی‌بلند بازار، اصلی‌ترین رقیب اوتلندر به شمار می‌رفت. سانتافه با طراحی ظاهری جذاب، فهرست بسیار سخاوتمندانه‌ای از امکانات رفاهی مانند سقف پانوراما و سیستم‌های کمک‌راننده متعدد و بازار دست‌دوم فوق‌العاده داغ، بخش عمده‌ای از سهم بازار را در اختیار داشت؛ با این حال، موتور ۲.۴ لیتری تنفس طبیعی آن در برهه‌ای به دلیل وزن سنگین بدنه با انتقادهایی در زمینه شتاب‌گیری مواجه بود. رقیب کره ای دیگر، کیا سورنتو UM بود که ابعاد بزرگ‌تر، فضای کابین جادارتر در سه ردیف صندلی و طراحی پخته‌تر اروپایی را ارائه می‌داد و مشتریانی را هدف قرار می‌داد که به دنبال کراس‌اوور خانوادگی لوکس‌تر بودند.

میتسوبیشی اوتلندر

در جبهه سامورایی‌ها نیز تویوتا راو۴ نسل چهارم به‌عنوان رقیب مستقیم و هم‌وطن اوتلندر حضور داشت. راو۴ به اتکای پیشرانه ۲.۵ لیتری قدرتمندتر، گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک تقه‌ای (غیر CVT)، بازار خرید و فروش بسیار پررونق و اعتبار بی‌چون‌وانچرای برند تویوتا، گزینه‌ای بسیار محبوب بود، اما در عین حال با تعلیق به نسبت خشک‌تر و امکانات رفاهی محدودتر نسبت به قیمت عرضه می‌شد. در این میان، اوتلندر با بهره‌گیری از سیستم چهارچرخ محرک پیشرفته ۴WD با کلید سه حالته، سیستم تعلیق بسیار نرم و باکیفیت، کیفیت سواری ایزوله و دوام فنی قطعات، جایگاهی متمایز ایجاد کرد و به انتخابی هوشمندانه برای خریدارانی تبدیل شد که اصالت، کیفیت سواری و کارایی دو دیفرانسیل واقعی را بر زرق‌وبرق‌های بازار ترجیح می‌دادند.

برخی از رقبای میتسوبیشی اوتلندر در جدول زیر آورده شده اند و ما مشخصات این خودروها را با میتسوبیشی اوتلندر مقایسه کرده ایم:

هیوندای سانتافه نسل سوم (DM) پرفروش‌ترین و محبوب‌ترین کراس‌اوور وارداتی بازار ایران در دهه نود شمسی به شمار می‌رفت که با طراحی تهاجمی طبق زبان طراحی مجسمه‌سازی سیال و ارائه فهرستی چشمگیر از امکانات رفاهی توانست پادشاه بی‌رقیب بازار شود. این خودرو با پیشرانه ۲.۴ لیتری ارائه می‌شد که در نمونه‌های اولیه MPi و سپس GDi عملکرد متفاوتی از خود نشان می‌داد. مهم‌ترین نقاط قوت سانتافه را می‌توان در بازار دست‌دوم فوق‌العاده داغ، فراوانی قطعات یدکی، فضای جادار کابین و آپشن‌های فراوانی نظیر سقف پانوراما، گرم‌کن و سردکن صندلی‌ها و سیستم پارک هوشمند دانست. با این حال، شتاب‌گیری به نسبت کند در نسخه MPi و حساسیت‌های نگهداری سیستم پاشش مستقیم سوخت در مدل‌های GDi از معایب آن در مقایسه با اوتلندر محسوب می‌شدند.

تویوتا راو۴ نسل چهارم (XA40) جدی‌ترین رقیب ژاپنی میتسوبیشی اوتلندر در بازار ایران بود که به لطف سابقه درخشان برند سازنده، بازار خرید و فروش بسیار پررونقی را تجربه می‌کرد. این خودرو از یک پیشرانه ۴ سیلندر ۲.۵ لیتری با توان ۱۷۷ اسب‌بخار و یک جعبه‌دنده ۶ سرعته اتوماتیک بهره می‌برد که شتاب‌گیری و کشش بهتری را نسبت به گیربکس CVT اوتلندر ارائه می‌داد. دوام استثنایی قطعات، استهلاک بسیار پایین و ایمنی بالا از نقاط قوت شاخص راو۴ بودند. در مقابل، سواری تا حدودی خشک‌تر سیستم تعلیق، نفوذ بیشتر صدای پیشرانه به کابین در دورهای بالا و امکانات رفاهی به نسبت محدودتر در مقایسه با قیمت پرداختی، از دلایلی بود که برخی خریداران را به سمت نرمی و امکانات اوتلندر سوق می‌داد.

کیا سورنتو نسل سوم (UM) به‌عنوان برادر بزرگ‌تر و لوکس‌تر سانتافه، یکی دیگر از مدعیان سرسخت کلاس کراس‌اوورهای سایز متوسط بود. این خودرو با طراحی پخته، مدرن و اروپایی در کنار ابعاد بزرگ‌تر بدنه و کابین هفت‌نفره واقعی، گزینه‌ای عالی برای خانواده‌های پرجمعیت به حساب می‌آمد. پیشرانه ۲.۴ لیتری GDi آن هماهنگی مناسبی با گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک داشت و کیفیت متریال داخلی و عایق‌بندی کابین آن در سطح بسیار بالایی قرار می‌گرفت. نقطه قوت اصلی سورنتو سواری باکیفیت، فضای بار و سرنشین وسیع و امکانات رفاهی متعدد بود، اما قیمت تمام‌شده بالاتر در بازار و ابعاد بزرگ‌تر که مانورپذیری شهری را کمی دشوارتر می‌کرد، از تفاوت‌های اصلی آن با میتسوبیشی اوتلندر چابک‌تر به شمار می‌رفت.

با گذشت بیش از یک دهه از ورود نسل سوم میتسوبیشی اوتلندر به بازار ایران و قرارگیری اکثر نمونه‌های موجود در مرز کارکردهای بالا، نگهداری اصولی از این کراس‌اوور ژاپنی نیازمند توجه به الزامات فنی ویژه‌ای است. پیشرانه ۲.۴ لیتری تنفس طبیعی این خودرو (4B12) به لطف ساختار ساده و استهلاک پایین، دوام استثنایی از خود نشان داده است، اما کارکرد بالای خودرو مستلزم استفاده منظم از روغن‌موتورهای باکیفیت با گرانروی استاندارد منطبق بر دفترچه راهنما است تا از آسیب به سیستم زمان‌بندی متغیر سوپاپ‌ها (MIVEC) جلوگیری شود. حساس‌ترین بخش فنی اوتلندر در دست دوم‌های با کارکرد بالا، جعبه‌دنده اتوماتیک ضریب متغیر (CVT) آن است. این گیربکس برای طول عمر بالا نیازمند تعویض منظم روغن مخصوص CVT و فیلترهای مربوطه در فواصل پیمایشی دقیق است، چرا که بی‌توجهی به این موضوع یا استفاده از روانکارهای غیرشناسنامه، موجب داغ کردن گیربکس، افت توان حرکتی و در نهایت هزینه‌های سنگین تعمیراتی خواهد شد.

میتسوبیشی اوتلندر

در بخش سیستم تعلیق و چرخ‌ها، با توجه به گذر زمان و پیمایش در جاده‌های ایران، بوش‌ها، طبق‌ها، کمک‌فنرها و میل‌تعادل‌ها نیازمند سرویس و تعویض هستند؛ معطل گذاشتن تعمیرات تعلیق عقب که از نوع چنداتصاله است می‌تواند به لاستیک‌سایی و کاهش پایداری خودرو منجر شود. سامانه دو دیفرانسیل ۴WD نیز اگرچه بسیار جان‌سخت است، اما تعویض به موقع واسکازین دیفرانسیل عقب و جعبه انتقال نیرو (טרانسفر کیس) برای حفظ عملکرد روان آن در کارکردهای بالا ضروری است. وضعیت تامین قطعات یدکی اوتلندر در بازار ایران به لطف فعالیت شرکت عرضه‌کننده و واردکنندگان متفرقه در سطح نسبتا خوبی قرار دارد، اگرچه قیمت قطعات اصلی و بدنه آن به مراتب بالاتر از رقبای کره‌ای است. در نهایت، با توجه به استهلاک پایین قطعات برقی و دوام بالای متریال داخلی و رنگ بدنه، در صورتی که سرویس‌های دوره‌ای گیربکس و موتور به صورت منظم انجام شده باشد، اوتلندر با وجود کارکرد بالا همچنان می‌تواند سواری کم‌استهلاک، مطمئن و باکیفیتی را به مالکان خود ارائه دهد.

میتسوبیشی اوتلندر نسل سوم (کد بدنه GF) نسبت به نسل دوم خود (کد بدنه CW) جهشی خیره‌کننده در زمینه‌های آیرودینامیک، کاهش وزن، ارتقای ایمنی و بهینه‌سازی مصرف سوخت تجربه کرد. در نمای ظاهری، طراحی خشن و تهاجمی نسل دوم که از جلوپنجره معروف به جت فایتر (مشابه میتسوبیشی لنسر) بهره می‌برد، جای خود را به چهره‌ای پخته‌تر، موقرتر و سیال‌تر داد. این تغییر زبان طراحی، ضریب درگ بدنه را به شکل محسوسی کاهش داد که نقش مهمی در کاهش صدای نفوذی به کابین و کاهش مصرف سوخت ایفا کرد. از نظر مهندسی و شاسی، اگرچه هر دو نسل بر پایه پلتفرم GS توسعه یافته بودند، اما در نسل سوم با به‌کارگیری گسترده از فولادهای با مقاومت بالا (High-Tensile Steel)، وزن کلی بدنه حدود ۱۰۰ کیلوگرم کاهش یافت و در عین حال صلبیت پیچشی ساختار خودرو افزایش پیدا کرد. این سبک‌سازی در کنار بازنگری در سیستم تعلیق جلو و عقب، سواری به‌مراتب نرم‌تر، ایزوله‌تر و پایداری بهتری را در پیچ‌ها نسبت به نسل دوم خشک‌تر به ارمغان آورد. در بخش فنی و انتقال قدرت، پیشرانه ۲.۴ لیتری MIVEC مورد بازنگری قرار گرفت و با نسل جدید گیربکس‌های ضریب متغیر پیوسته (CVT) هماهنگ شد که تعویض دنده‌های مجازی هوشمندتر و پاسخ‌دهی سریع‌تری را ارائه می‌داد. سامانه دو دیفرانسیل ۴WD نیز ارتقا یافت و با اضافه شدن حالت‌های الکترونیکی پیشرفته‌تر نظیر حالت 4WD Eco، مدیریت توزیع گشتاور بین محورها بهبود یافت. در نهایت، فضای داخلی خودرو از حالت ساده و پلاستیکی نسل دوم فاصله گرفت؛ کیفیت متریال داشبورد و قطعات تزئینی به شکل چشمگیری ارتقا یافت، عایق‌بندی صدا و ارتعاش (NVH) به‌طور جذابی تقویت شد و با اضافه شدن تجهیزات ایمنی نوین مانند کیسه هوای زانویی راننده و سامانه‌های کمکی پایداری، نسل سوم به کراس‌اووری بسیار کامل‌تر و مدرن‌تر تبدیل گردید.