شرکت بریتانیایی JCB با خودروی رکوردشکن Hydromax، مرزهای قدرت هیدروژن را جابهجا کرد و موفق شد رکورد سرعت زمینی ۴۰۶.۳۲۰ مایل بر ساعت (معادل ۶۵۳.۹ کیلومتر بر ساعت) را در نمکزار بونویل ایالت یوتا به ثبت برساند. این خودروی استریملاینر ۹.۷۵ متری که توسط اندی گرین خلبان مشهور نیروی هوایی هدایت میشد، برخلاف بسیاری از مدلهای الکتریکی، از فناوری پیل سوختی استفاده نمیکند؛ بلکه به موتورهای درونسوز با سوخت مستقیم هیدروژن مجهز است.
JCB Hydromaxبرای تایید رسمی این رکورد توسط فدراسیون بینالمللی اتومبیلرانی (FIA)، خودرو باید دو مسیر رفت و برگشت را در کمتر از یک ساعت طی کند. هیدرومکس در مسیر رفت به سرعت ۴۰۰.۶۲۳ مایل بر ساعت و در مسیر برگشت به ۴۱۲.۱۳۵ مایل بر ساعت دست یافت تا میانگین خیرهکننده ۴۰۶.۳۲۰ مایل بر ساعت برای آن ثبت شود.
این دستاورد، تمامی رکوردهای پیشین را نابود میکند؛ از جمله رکورد ۱۸۵.۵ مایل بر ساعت موتورهای احتراق هیدروژنی ثبتشده توسط نمونه اولیه BMW H2R در سال ۲۰۰۴، رکورد ۳۰۳ مایل بر ساعت خودروهای پیل سوختی هیدروژنی و حتی رکورد ۳۵۰.۰۹۲ مایل بر ساعت موتورهای دیزلی که در آگوست ۲۰۰۶ توسط خود شرکت JCB با مدل Dieselmax ثبت شده بود.
جدول مشخصات فنی JCB Hydromax:
| ویژگی | مشخصات |
|---|
| پیشرانه | دو موتور ۴.۸ لیتری ۴ سیلندر خطی توربوشارژ |
| سیستم احتراق | درونسوز هیدروژنی (Hydrogen ICE) |
| مجموع قدرت خروجی | ۱۶۰۰ اسب بخار (هر موتور ۸۰۰ اسب بخار) |
| گیربکس و انتقال قدرت | دو جعبهدنده ۶ سرعته Xtrac مستقل برای محورهای جلو و عقب |
| رکورد سرعت (میانگین) | ۴۰۶.۳۲۰ مایل بر ساعت (۶۵۳.۹۰۹ کیلومتر بر ساعت) |
| آلایندگی کربنی | صفر (خروجی اگزوز عمدتاً بخار آب است) |
شرکت مهندسی ریکاردو در توسعه و بهینهسازی این خودرو همکاری نزدیکی با تیم JCB داشته و موفق شده قدرت موتورهای پایه را از ۷۴ اسب بخار به ۸۰۰ اسب بخار (برای هر موتور) افزایش دهد و در عین حال وزن موتور را نیز حدود ۱۰۰ کیلوگرم سبکتر کند.
موفقیت هیدرومکس ثابت میکند که موتورهای درونسوز با صدای غرش مکانیکی خود لزوماً متعلق به گذشته نیستند. با جایگزینی هیدروژن، میتوان بدون انتشار گازهای گلخانهای به سطوح شگفتانگیزی از قدرت و سرعت دست یافت. این موضوع یک راهحل ایدهآل و واقعگرایانه برای صنایعی است که به توان خروجی و دوام موتورهای سنتی نیاز دارند.
JCB Hydromax تحسینبرانگیزترین بخش ماجرا این است که بلوک موتورهای استفادهشده در این رکوردشکنی، در واقع همان موتورهای هیدروژنی هستند که برای نصب در بیلهای مکانیکی و ماشینآلات راهسازی و ساختمانی JCB توسعه یافتهاند. این پروژه نشاندهنده مقیاسپذیری خیرهکننده مهندسی بریتانیایی است.
بیست سال پس از رکوردشکنی تاریخساز با «دیزلمکس»، حضور مجدد آنتونی بامفورد به عنوان رئیس JCB و اندی گرین (سریعترین مرد جهان در خشکی و تنها کسی که دیوار صوتی را روی زمین شکسته است) پشت فرمان، نشاندهنده یک ثبات تیمی بینظیر است. تیم سازنده ثابت کرد که موفقیت در بونویل اتفاقی نیست و ریشه در تکنولوژی و تجربهای عمیق دارد.
