شکست قهرمان فرمول ۱ و ظهور یک قهرمان غیرمنتظره
آغاز آخرفته مسابقات ۲۴ ساعته نوربرگرینگ تحت تأثیر یک خبر بزرگ بود: اولین حضور مکس ورستپن، قهرمان جهان در مسابقات فرمول ۱، در قامت مالک یک تیم مسابقهای. با این حال، صبح روز یکشنبه وقتی خودروی مرسدس AMG GT3 شماره ۳ تیم «ورستپن ریسینگ» (Verstappen Racing) به دلیل شکستن میلپلوس (Driveshaft) و از دست دادن صدرنشینی ناچار به کنارهگیری از مسابقه شد، رویاهای این قهرمان نامدار به شکلی ناگهانی پایان یافت. در این میان، توجه همه به سمت یک خودروی محبوب و غیرمنتظره جلب شد که از سوی هواداران حمایت میشد.
اگرچه در این ماراتن ردهبندیها تغییر کرد؛ خودروی ب ام و M3 تورینگ شماره ۸۱ برنده کلاس خود شد و مدل مفهومی EVO.R شرکت HWA (نسخه بازآفرینیشده از خودروی افسانهای مرسدس 190E DTM) نگاهها را به خود دوخت، اما تحسینبرانگیزترین تلاش در پدوک مسابقات، در انتهای دیگر جدول ردهبندی در حال جریان بود. تیم خصوصی «اولی گرند ریسینگ» (Olli’s Garage Racing) اهل شهر مونستر آلمان، مصمم بود مسابقه را با یک داچیا لوگان (ال ۹۰) ۲۸۰ اسببخاری به پایان برساند.
راندن یک خودروی اقتصادی و شهری در تاریکی شب در پیست جهنم سبز (Nordschleife)، آن هم در شرایطی که صفی از خودروهای کلاس GT3 با پشتیبانی کارخانهای (از جمله تیم مکس ورستپن) از پشت سر با سرعت به شما نزدیک میشوند، شجاعت ویژهای میطلبد. اما برای رانندگان داچیا لوگان شماره ۳۰۰، مدیریت این اختلاف سرعت فاحش، تنها بخشی از وظیفه روزمرهشان بود؛ آن هم پس از چند تلاش ناموفق در سالهای گذشته.
این تیم پیش از این بهای سنگینی پرداخته بود؛ چرا که در سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۵، به دلیل اشتباه محاسباتی رانندگان خودروهای ردهبالا در حفظ فاصله ایمن، داچیا دچار تصادفات شدید و ویرانگری شده بود. با این حال، اعضای تیم به جای رها کردن پروژه، با کمکهای مالی هواداران خودروی جدیدی را از روی یک شاسی لخت بازسازی کردند و برای اینکه در مستقیمیهای پیست حرفی برای گفتن داشته باشند، پیشرانه رنو مگان RS را روی آن سوار کردند.
ناکامی در سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۵نبرد مهندسی در پدوک؛ از تعویض سنسور تا ثبت سرعت ۱۷۸ کیلومتر بر ساعت
داچیا لوگان در گاراژی مشترک با یک فراری 296 GT3 و پورشه ۹۱۱ معروف تیم مانتی (ملقب به Grello) مستقر شده بود. مکانیکهای این تیم خصوصی برای روشن نگه داشتن پیشرانه وارد یک نبرد بیامان شدند. در حالی که تیمهای کارخانهای مشغول بهینهسازی آیرودینامیک و پایش دادههای تلمتری بودند، تیم اولی گرند با مشکل جدی ریپ زدن (Misfire) پیشرانه در دورهای بالای ۴۵۰۰ RPM دستوپنجه نرم میکرد؛ مشکلی که آنها را مجبور میکرد در هر بار پیتاستاپ، سنسور میلبادامک (Cam Sensor) را تعویض کنند.
با وجود این ایرادات فنی، لوگان با تمام وجود در حال رقابت بود. این خودرو با بهرهگیری از یک گیربکس ۶ سرعته ترتیبی (Sequential)، در دور تعیین خط زمان ۱۱:۰۳.۴۳۸ را ثبت کرد و موفق شد چندین خودروی ب ام و 325i (با زمان ۱۱:۴۱.۵۹۷) و یک آئودی RS3 LMS DSG (با زمان ۱۱:۱۶.۲۲۹) را با اختلاف فاحش پشت سر بگذارد. در طول مسابقه نیز رانندگان تیم یعنی اولیور کریس، الکساندر بکر، کریستین گیلفوس و رابرت نویمان توانستند در مستقیمی معروف «دوتینگر هوهه» به سرعت ۱۷۸ کیلومتر بر ساعت دست یابند و آخرین قطره از پتانسیل عملکردی شاسی را که در اصل برای خریدهای روزمره شهری طراحی شده بود، استخراج کنند.
با این حال، سرعت بالا و استهلاک قطعات تنها چالشهای تیم شماره ۳۰۰ نبودند. جریمههای سنگین و یک عملیات امداد جادهایِ بسیار بحثبرانگیز در داخل پیست، نزدیک بود کل زحمات آخر هفته آنها را بر باد دهد.
زنجیره جریمههای سنگین و تصادف مرگبار در سه ساعت پایانی
روند بدشانسیها حتی پیش از آغاز رسمی مسابقه شروع شد؛ جایی که تیم به دلیل دور زدن غیرمجاز (U-turn) در طول پیست، با جریمه افت ۵ پلهای در خط استارت مواجه شد. پس از به اهتزاز درآمدن پرچم سبز نیز تخلفات انضباطی ادامه یافت. در طول نوبت رانندگی نویمان، سرعت خودروی او در محدوده «کد ۶۰» (محدودیت سرعت ۶۰ کیلومتر بر ساعت به دلایل ایمنی)، ۱۰۴ کیلومتر بر ساعت ثبت شد. کنترل مسابقه نیز جریمه سنگین ۷۴ ثانیهای توقف و حرکت (Stop-and-go) و دو امتیاز منفی DMSB را برای آنها در نظر گرفت تا داچیا بیش از پیش در جدول ردهبندی سقوط کند.
سپس نوبت به حادثه اصلی رسید. در حالی که تنها ۳ ساعت به پایان این ماراتن ۲۴ ساعته باقی مانده بود، داچیا به شدت با موانع پیست برخورد کرد و چرخ جلو-چپ آن کاملاً کنده شد.
عملیات امداد و انتقال خودرو نیز به یک مشاجره لفظی شدید تبدیل شد. اعضای تیم از مارشالهای پیست خواستند که خودرو را بکسل نکنند؛ چرا که بیم آن میرفت این اقدام باعث خم شدن شاسی یا آسیب جبرانناپذیر به محل اتصال سیستم تعلیق شود. با این حال، خودروی امداد توجهی نکرد و داچیا را بکسل کرد و در نهایت با آسیبهای ثانویه ناشی از حمل غیراصولی، آن را در پدوک تحویل داد. حالا تیم مانده بود و یک بخش جلویی کاملاً متلاشیشده و زمان ناچیزی که به سرعت سپری میشد. طبق قوانین مسابقات ۲۴ ساعته نوربرگرینگ، یک خودرو تنها زمانی در ردهبندی نهایی قرار میگیرد که حداکثر در فاصله ۱۵ دقیقهای پس از خودروی قهرمان مسابقه از خط پایان عبور کند.
داچیا لوگان (رنو L90) ۲۸۰ اسببخاری در نوربرگرینگ تفاوت تیمهای کارخانهای با عشقِ خودروهای واقعی
در این لحظه بود که تفاوت دیدگاه میان صدرنشینان و انتهای جدول به وضوح نمایان شد. ساعاتی قبل، وقتی دانی جونکادلا خودروی مرسدس بنز صدرنشین تیم ورستپن را با میلپلوس شکسته به پیتلین آورد، مهندسان تیم پس از بررسی میزان خسارت، رسماً انصراف خود را اعلام کردند. اما در انتهای پیتلین، اعضای تیم اولی گرند ابزارهای خود را به دست گرفتند، بخشهای نابودشده بدنه را با فرز بریدند و با ناامیدی و سرسختی تمام، مشغول بازسازی سیستم تعلیق جلو-چپ شدند تا فقط مسابقه را به پایان برسانند.
برخلاف تمام پیشبینیها، مکانیکها توانستند این خودروی شهری را تعمیر کنند، تاییدیه فنی ناظران را بگیرند و آن را دوباره به روی آسفالت پیست بفرستند. خودروی شماره ۳۰۰ در بازه زمانی قانونی از خط پایان گذشت، پرچم شطرنجی را لمس کرد و بدین ترتیب، رسماً مسابقات ۲۴ ساعته نوربرگرینگ را در رتبه ۱۰۷ کلی به پایان رساند.
اگرچه خروج مکس ورستپن از مسابقه سرخط اخبار رسانهها را به خود اختصاص داد، اما تماشای یک تیم خصوصی که برای احیای داچیا لوگانِ مردمی خود تا آخرین نفس جنگید و از خط پایان عبور کرد، همان روحیهای است که اصالت مسابقات ADAC RAVENOL 24h Nürburgring را معنا میبخشد.
